ساخت برج مقبره از قرن سوم هجری به بعد در ایران رایج شد. این برج ها از بناهای منفرد بعد از اسلام بوده و به عنوان بخشی از تاریخ معماری و هنر شناخته می شوند که اغلب در حاسیه شهرها ساخته می شده اند. برج مقبره ها بر روی قبور افراد یا رهبرانی با مقام و منصب های حکومتی، یا بر روی مقبره رهبران فرقه های مذهبی و همچنین بر روی قبور سلاطین و امرا و حکام بنا می شده اند و هدف از بنای آن جنبه یادمانی و پاسداشت مقام آنان بوده است.
این برج ها با توجه به مقام شخص متوفی، دارای نقوش، طراحی های متنوع و تزئینات متفاوتی بوده اند و اغلب کتیبه هایی نیز برای معرفی اشخاص مدفون درون یا کنار آن ها وجود دارد.
در دوره ایلخانی زمانی که مقبره سازی برای ایلخانیان متداول شد آنان چنین برج هائی را بر روی قبر ایلخانیان بنا کردند که گنبد سلطانیه در زنجان و شنب غازان در تبریز نمونه هایی از آن ها هستند.
از قرن هفتم که اندیشه های عرفانی بین مردم رشد یافت تعداد این برج ها نیز بیشتر شد به طوری که تنها در عصر ایلخانی تعداد آنها به پنجاه و سه برج رسید. که هر کدام دارای سبک هنری و معماری متفاوتی هستند. از قرن هشتم به بعد تغییری در معماری این برج مقبره ها ایجاد شد و آن ساخت" سردر" بود.
معرفی این بنا ها به همراه مقایسه تحلیلی و تاریخی و همچنین مقایسه سیر تحولات احتمالی این بنا ها طی دوره های مختلف تاریخی می تواند نکات زیادی را در مورد تاریخ معماری و هچنین تاریخ هنر کاشیکاری، تزینات ساختمانی، خوشنویسی و آجر کاری ارائه دهد. این کتاب در سه فصل تنظیم شده است.
فصل اول: نقش آرامگاه ها و برج مقبره ها در ایران و آذربایجان
فصل دوم: معرفی برج مقبره های آذریایجان
فصل سوم: سبک معماری برج مقبره ها
علاقه مندان و پژوهشگران محترم می توانند برای استفاده از کتاب فوق به بخش مرجع کتابخانه مرکزی تبریز مراجعه نمایند.